Ηλεκτρονική δημοσιογραφία στη Κύπρο

Πρωΐ μαζί με το καφέ, ανοίγω τον υπολογιστή σε Facebook και Twitter για να δω τα νέα της ημέρας. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα τις ειδήσεις στο timeline μου ή καμμιά σωστή περιγραφή στο twitter feed μου. Κάνω μια επίσκεψη στις σελίδες των μεγαλύτερων ειδησεογραφικών πρακτορείων για να ρίξω μια ματιά. Σαν να είμαι κάτι χρόνια πίσω. Links στο κείμενο πεταμένα στα κοινωνικά δίκτυα, που και που μια περιγραφή του θέματος, ένας σπασμένος σύνδεσμος, κανένα comment, like, share, retweet, ένα σχόλιο που και που…

Εφημερίδα, tablet και καφές

Καφές και εφημερίδα

Κοινωνικά Δίκτυα Ειδησεωγραφικών Σελίδων

Στο χάος των κοινωνικών δικτύων, οι εφημερίδες δεν είναι πια εύκολο να ξεχωρίσει κάποιος. Μεγάλο λάθος που κάνουν οι σημερινές εφημερίδες, είναι ότι είτε χρησιμοποιούν ένα αυτόματο σύστημα για κοινοποίηση των άρθρων ή οι σελίδες δεν είναι βελτιστοποιημένες (optimized) για τα κοινωνικά δίκτυα.

Τι εννοεί ο ποιητής; Ότι για Facebook, δεν βάζεις ένα link και το αφήνεις να πιάσει ότι λάχει από τη σελίδα. Πρώτα απ’ όλα, έχεις φτιάξει το description του άρθρου για να υπάρχει μια περιγραφή, μετά έρχεται η φωτογραφία και αργότερα ο σύνδεσμος. Για το διασημότερο όλων, Facebook, η καλύτερη πρακτική για διαμοιρασμό υλικού είναι η εξής: Μια καλής ποιότητας επιλεγμένη φωτογραφία από το άρθρο, η οποία μπορεί να έχει και τα copyrights ή/και το link στο άρθρο σε ένα μη ενοχλητικό σημείο (π.χ. κάτω δεξιά στη γωνία), μαζί με μια περιγραφή του κειμένου το οποίο αρμόζει στο δίκτυο (άλλη για Facebook και άλλη για Twitter) και μια συντόμευση του συνδέσμου μέσω μιας υπηρεσίας όπως το tiny url.

Φωτογραφία και Επαγγελματισμός

Μετά από τα κοινωνικά δίκτυα, μπαίνω στα άρθρα, ένα κακό photoshop σε φωτογραφία για παγκόσμιο θέμα, το ίδιο θέμα στο BBC με μια απλή αλλά καλή φωτογραφία όπου καταλαβαίνεις επαγγελματισμό. Κείμενα με μια φωτογραφία για τίτλο και ούτε ένα σύνδεσμο στο κείμενο, σπάνια βρίσκεις σωστή ονομασία (πατήστε δεξί κουμπί και View Image στην προηγούμενη μου φωτογραφία για παράδειγμα) στην εικόνα και περιγραφή στο υπερκείμενο (html κώδικα). Κάποιες φορές, είμαι τυχερός αν δω και μια παραπάνω φωτογραφία στο κείμενο εκτός από αυτή του τίτλου.

Φωτογραφία από BBC

Παράδειγμα 2 φωτογραφιών

Σάρωση (Scanning) Κειμένου από Αναγνώστες

Τώρα για θέματα διαδικτυακών αναγνωστών όπως εμένα, ένα μικρό μυστικό για τους δημοσιογράφους: δεν διαβάζουμε όλο το κείμενο, αλλά το σκανάρουμε. Τι σημαίνει αυτό;

  1. Βρίσκουμε και βλέπουμε λέξεις κλειδιά, συνήθως σε bold ή με νέα πρότυπα σε strong μορφή.
  2. Σε bullet points, italics, τα links των κειμένων, έστω τις ενότητες των μεγάλων κειμένων με μεγαλύτερα γράμματα.
  3. Τις φωτογραφίες στη μέση, ή στο ενδιάμεσο των κειμένων, το σχετικό βίντεο, το σύνδεσμο στο άρθρο της προηγούμενης μέρας (μέσα στο κείμενο).

Μηχανές Αναζήτησης και Εμφάνιση Αποτελεσμάτων

Πάμε και ένα μάθημα SEO – Search Engine Optimization για τους αγνώμονες των συντομογραφιών. Ένας μεγάλος όγκος αναγνωστών ειδήσεων, έρχεται από τις μηχανές αναζήτησης. Πως βρίσκουν τις ειδήσεις οι μηχανές; Αυτό είναι μια άλλη ιστορία με μια αράχνη. Αυτή η αράχνη όμως, ψάχνοντας τις σελίδες αναγνωρίζει τις ειδησεογραφικές από τα πολλά και συχνά άρθρα που βάζουν. Όμως, δεν διαβάζει μόνο κείμενο, διαβάζει λέξεις κλειδιά. Λέξεις σημαντικές για κάθε κείμενο, περιγραφή του για μηχανές αναζήτησης κτλ. Το ίδιο διαβάζουν και τα κοινωνικά δίκτυα όταν βάζουν κάνεις share σε αυτά. Άρα, ένα κείμενο, θα έπρεπε να συνοδεύεται και από περίπου 15 λέξεις περιγραφής στο πεδίο description του υπερκειμένου (html). Επίσης, υπάρχει και ένα πεδίο keywords Που πάλι παίρνει περίπου 10 λέξεις και φράσεις. Αλλά αυτά είναι ψηλά γράμματα για δημοσιογράφους με χρόνο και μάλλον ειδικό προσωπικό.

Ένα μικρό παράδειγμα σύνδεσης σε παρόμοια άρθρα με εσωτερικό σύνδεσμο.

Φωτογραφία για τα keywords του SEO

Το SEO είναι σημαντικό για να σε βρίσκουν οι αναγνώστες από τις μηχανές αναζήτησης

Ας πούμε όμως ένα κολπάκι για το Google. Εκτός από τους εξωτερικούς συνδέσμους που οδηγούν στη σελίδα, ελέγχει και τους εσωτερικούς συνδέσμους που οδηγούν σε άλλες έγκυρες σελίδες ή εσωτερικά σε άλλα άρθρα. Όπως σε αυτό το άρθρο του Mashable όπου για κάθε 2-3 εξωτερικά links υπάρχει και ένα που συνδέεται σε ένα εσωτερικό.

Για να μην κουράζω πολύ το θέμα, ας τελειώσουμε με τις φωτογραφίες. Οι διαδικτυακές εικόνες, έχουν ως πρώτο κανόνα όπως και για όλα τα άλλα αντικείμενα του διαδικτύου την σωστή ονομασία. Δηλαδή, εάν θα βάλω την φωτογραφία του Ομπάμα στο λευκό οίκο δεν θα γράψω 2013abc53.jpg αλλά Ombama2013_WhiteHouse.jpg. Γιατί; Επειδή έτσι θα ψηλώσει το άρθρο στις προτιμήσεις των μηχανών αναζήτησης, επειδή έτσι θα διαβαστεί και μετά από 6 μήνες, επειδή έτσι θα τη δει και κάποιος από την αναζήτηση εικόνων του Google και όχι μόνο από το κεντρικό. Μετά, κάθε φωτογραφία έχει μια περιγραφή και πάλι όπως το κείμενο keywords. Αυτό δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις ακόμη μια πηγή αναγνωστών μέσω της φωτογραφίας λέγοντας για παράδειγμα “Ομιλία Ομπάμα στο Λευκό οίκο 2013, διαβάστε τι είπε στο ***” και με λέξεις κλειδιά όμως “ομιλία, Ομπάμα, νέα μέτρα, ΗΠΑ, λευκός οίκος” και άλλα.

Γενικά …

Τι είναι το hastag "#"?

Τι είναι το hastag “#”?

η δημοσιογραφία στις μέρες μας, δεν μπορεί να γίνεται με τους κανόνες του έντυπου. Το κάθε μέσο θέλει το δικό του τρόπο. Το Facebook θέλει φωτογραφίες, το Twitter θέλει hastags, και τα δύο θέλουν περιγραφή, σωστές ονομασίες και links. Οι ιστοσελίδες φαίνονται πιο αξιόπιστες εάν είναι καλύτερα σχεδιασμένες, γρήγορες, και γραμμένο για διαδίκτυο το άρθρο. Οι δημοσιογράφοι στη Κύπρο, χρειάζονται επειγόντως εκπαίδευση στη γραφή για διαδίκτυο. Δεν νομίζω πως είναι όμως πρόβλημα μόνο των δημοσιογράφων, αλλά και των τεχνικών των ιστοσελιδών και των διευθυντών που πιθανώς εμποδίζουν αυτή την εξέλιξη. Μην ξεχνάτε κύριοι, ότι δεν είναι μόνο τα PageViews που θα έπρεπε να βλέπουν οι διαφημιστές, αλλά και την παραμονή των ανθρώπων στη σελίδα σας. Όταν είναι κακογραμμένη, χωρίς συνδέσμους εσωτερικά και εξωτερικά, χωρίς επαρκείς φωτογραφικό υλικό ή video, πως θα μείνουν και πως θα ξανάρθουν. Επίσης, εάν τα κοινωνικά δίκτυα σας δεν βοηθούν μια είδηση να γίνει viral, πως θα κρατήσετε το νέο κόσμο που στρέφεται στα κοινωνικά δίκτυα και τα κινητά του τηλέφωνα; Όταν δεν υπάρχει απάντηση στα σχόλια των χρηστών και αλληλεπίδραση με αυτούς, τότε που βαδίζουμε; Πάρτε παραδείγματα από μεγάλες εταιρείες, όπως BBC, Mashable και Reuters που παίζουν τα κοινωνικά δίκτυα με φωτογραφίες, περιγραφές και links.

Περιμένω να δω αλλαγές …

Advertisements

Η κρίση θέλει έρευνα

Ζω σε μια Κύπρο γεμάτη επιστήμονες και καθόλου επιστημονικές προσεγγίσεις. Διάβαζα σήμερα στο Φιλελεύθερο για την αύξηση της ανεργίας, για τους άνεργους επιστήμονες/πτυχιούχους και την ανεργία που ακολουθεί.

Καλά όλα αυτά, καλά τα ποσοστά, καλές οι δημοσκοπήσεις, καλά όλα. Ξεχνάμε όμως εμείς οι επιστήμονες Κύπριοι (20% αν δεν κάνω λάθος έχουμε πτυχίο ή δίπλωμα πανεπιστημίου και όχι μόνο) ότι μια σειρά στατιστικών στοιχείων απλά προβάλλουν ένα πρόβλημα ή μια άποψη, χωρίς όμως να δίνουν μια λύση, μια εξήγηση ή τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτό. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως υπάρχουν δουλειές, αλλά δύσκολα βρίσκονται, πιο δύσκολα είναι αυτές που “θέλουμε” και ακόμα πιο δύσκολα εμείς ρίχνουμε τα μούτρα μας για μια πιο “ταπεινή” δουλειά και ψάχνουμε το τέλειο.

Δεν χρειαζόμαστε άλλα στατιστικά στοιχεία για το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει, δεν χρειαζόμαστε να βλέπουμε τα χάλια μας. Χρειαζόμαστε αιτίες και λύσεις. Μια κοινωνική έρευνα (κατά προτίμηση ποιοτική) θα μας βοηθούσε να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα.

Σε εσένα φίλε και συνάδελφε επιστήμονα, σου παραθέτω τις εξής υποθέσεις:

Ηο: Η ανεργία έχει επέλθει καθαρά εξαιτίας της κρίσης και όταν θα περάσει αυτή η κρίση θα επανέλθουν οι δουλειές – Αυτό μάλλον πιστεύουν οι πολιτικοί μας και δεν κάνουν κάτι αξιόλογο παρά λόγια.

Η1: Η μείωση των θέσεων εργασίας είναι ένα από τα προβλήματα της ανεργίας αλλά όχι ο κύριος παράγοντας.

Η2: Κύριος παράγοντας της ανεργίας είναι η έλλειψη ικανοτήτων από τους νέους, οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν στην αγορά εργασίας.

Η3: Κύριος παράγοντας της ανεργίας είναι η λανθασμένη έρευνα από τον άνεργο για εύρεση εργασίας.

Η4: Η έλλειψη εμπειρίας από τους νέους οδηγεί σε αύξηση της ανεργίας κατά τις περιόδους οικονομικής κρίσης.

https://i0.wp.com/3.bp.blogspot.com/-snNqvK2bh7I/UL4c4NBRJZI/AAAAAAAFKCc/efNovPVf2PA/s1600/Ereuna.jpg

Τόσα και τόσα στοιχεία έχω δει τους τελευταίους μήνες αλλά από κανένα υπουργείο ή πανεπιστήμιο δεν έχω δει μια έρευνα εν ονόματι “Οι λόγοι που οι σημερινοί άνεργοι νέοι δεν βρίσκουν εργασία/απασχόληση – Εισηγήσεις για λύση του προβλήματος”. Κύριοι Υπουργοί, Πολιτικοί, κύριε Πρόεδρε τέλος πάντων, αν δεν ψάξεις να βρεις που είναι το πρόβλημα τότε δεν το λύνεις. Πως μπορείς να ξέρεις τι ικανότητες λείπουν από τους σημερινούς άνεργους και δεν βρήκαν δουλειά αν δεν το ερευνήσεις λίγο το θεματάκι; Αν το ξέρεις, μετά μπορείς να το συσχετίσεις με τις ικανότητες των ατόμων τα οποία βρήκαν δουλειά. Μετά βλέπεις τις διαφορές και ποιες είναι αυτές που εμφανίζονται πιο συχνά.

Το να βασίζεσαι σε ιδεολογικά κριτήρια για την αγορά δεν είναι αρκετό και ούτε είναι η σωστή προσέγγιση, αλλά μια απαρχαιωμένη αντίληψη. Το να λες ότι το αόρατο χέρι της αγοράς θα βοηθήσει στην ανάκαμψη χωρίς να βοηθάς και συ λίγο είναι σαν να κάθεσαι και να περιμένεις να ψηθεί το φαγητό χωρίς καν να έχεις ανάψει το φούρνο. Ενώ το να λες πως ακολουθούμε μια κοινωνική πολιτική η οποία βοηθά τον απλό πολίτη, και το μόνο που κάνεις είναι να δίνεις χρήματα ελπίζοντας να χρησιμοποιηθούν σωστά είναι σαν να τα ρίχνεις στο δρόμο και να εύχεσαι να τα πιάσει αυτός που τα χρειάζεται.

Είναι καιρός να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τις γνώσεις και τη τεχνολογία προς όφελος της κοινωνίας. Ξεχνάτε ιδεολογίες αριστερών και δεξιών, αερολογίες του τύπου δημοσκοπήσεις και στατιστικά και αρχίστε να εφαρμόζεται την επιστημονική μέθοδο. Τι σκ*τ* τα έχουμε τα πτυχία και τα πανεπιστήμια;

https://i0.wp.com/static.urbarama.com/photos/medium/1935.jpg

Ένα παράπονο για την Κυπριακή Δημοσιογραφία

Ξαναγράφω και πάλι για να παραπονεθώ για τη κατάντια της δημοσιογραφίας σε αυτό το τόπο. Μπορεί το κατάντια να είναι κάπως υπερβολική λέξη για αυτό το συμβάν, αλλά δεν παύει σε αυτό το τόπο να είμαστε πολύ πίσω και να παραμένουμε πίσω, ενώ έχουμε και την τεχνογνωσία και τα μυαλά να πάμε πολύ μπροστά.

Πάλι το Sigmalive, η πιο μεγάλη διαδικτυακή πύλη της Κύπρου σε θέματα ειδήσεων, αλλά και μια ιστοσελίδα η οποία έχει από πίσω της τον Κολοσσό του Συγκροτήματος ‘ΔΙΑΣ’, έχει κάνει κάτι που εγώ θα χαρακτήριζα υποκειμενική γκάφα. Το να προσπαθεί να πλασάρει στοιχεία και να προσομοιάζει την σημερινή κατάσταση στην αγορά, συγκρίνοντας την ανεργία του σήμερα με την ανεργία του 1975 είναι αρκετά λογικό. Αλλά κυρίοι, από όσο ξέρω, αυτό γίνεται με ποσοστά και όχι με απόλυτους αριθμούς όπως στο άρθρο εδώ: http://www.sigmalive.com/news/local/525838

Το να συγκρίνεις 33.543 άνεργους το 1975 με τους 33.951 άνεργους το 2011, πρέπει πρώτα να δεις και τον αριθμό του πληθυσμού τότε και σήμερα. Το 1975 ο πληθυσμός στη χώρα μας ήταν μόλις 610 000 ενώ πέρσι ήταν 838 897. Αυτό σημαίνει αύξηση τουλάχιστον 30% του πληθυσμού από τότε. Δηλαδή για να συγκρίνεις τις δύο καταστάσεις, έπρεπε να είχαμε περίπου 45 000 άνεργους πέρυσι. Το ποσοστό ανεργίας το 1975 (σε όλο το πληθυσμό, αφού δεν είχα στοιχεία για το εργατικό δυναμικό) ήταν 5,3% ενώ πέρυσι (σε όλο πάλι το πληθυσμό) θα ήταν 4,04%.

Δεν λέω πως τα πράγματα είναι καλά στην αγορά εργασίας ή ότι χαίρομαι για το ποσοστό που έχουμε, λέω όμως ότι δεν χρειάζεται να πλασάρουμε την περίοδο οικονομικής κρίσης που περνάμε ως μεταπολεμική περίοδο. Βρίσκοντας στοιχεία στο Φιλελεύθερο για το Νοέμβρη του 2011 βλέπω πως η ανεργία ανερχόταν στο 8,2% (ενεργός εργατικά πληθυσμός), αναλογικά, το 1975 θα έπρεπε η ανεργία να ανέρχεται κοντά στο 11% πράγμα που συνέβη αυtη τη χρονιά όπως βλέπουμε πάλι στο Φιλελεύθερο .

Είμαι απογοητευμένος όσο αφορά τα Κυπριακά ΜΜΕ, όχι μόνο τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα/πύλη, αλλά όλες τις εφημερίδες και ειδικότερα τις ηλεκτρονικές τους εκδόσεις όπως έχω δηλώσει και στο προηγούμενο post μου … Ελπίζω πως με τα πολλά παράπονα θα βελτιωθούν.

Κυπριακές εφημερίδες

Έχω βαρεθεί αυτό το αναχρονιστικό παλιό σύστημα της έντυπης εφημερίδας. Καμμία εφημερίδα στην Κύπρο δεν κάνει πραγματικά τον κόπο να μεταφερθεί ψηφιακά, να μεταφέρει μερικούς από τους δημοσιογράφους της στο ψηφιακό της τμήμα και να ενισχύσει το κομμάτι της το οποίο θα είναι πραγματικά το μέλλον της.

Οι Κυπριακές εφημερίδες ακόμη συνεχίζουν να διατηρούν μια ιστοσελίδα που θα θεωρείτω ξεπερασμένη ακόμη και 5 χρόνια πριν, με τύπο αρθρογραφίας που να παραπέμπει στα έντυπα “φύλλα” της. Δεν το καταλαβαίνετε πως ο αναγνώστης ακόμη και αν ενδιαφέρετε να διαβάσει μια εφημερίδα, από της στιγμή που έχει διαδίκτυο στο σπίτι, στο γραφείο και οπουδήποτε αλλού, είναι πιο εύκολο να ανοίξει μια ιστοσελίδα παρά να αγοράσει μια εφημερίδα από το περίπτερο;

Επίσης, ελάχιστα έχω δει κάποια σωστή εφαρμογή για σχολιασμό των άρθρων, κοινωνική δικτύωση όπως share buttons, like κτλ ή ακόμη και μια σωστή διαχείριση των Twitter και Facebook τους.

Έχω πραγματικά βαρεθεί!

Ώρες ώρες με απογοητεύουν οι Άνθρωποι

ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ; είχα κάνει ένα εγωιστικό ερώτημα μέσω του facebook page μου, με τίτλο “Πως σας αρέσει ο φραπές;”. Σκοπός μου ήταν να προωθήσω το άρθρο μου μου με τίτλο, “Διαδικασία Απόλαυσης Φραπέ“. Καταλαβαίνω, πολλοί να το θεωρούν ηλίθιο, να μην θέλουν να απαντήσουν ή ακόμη και να καταλάβουν ότι θέλω να προωθήσω το blog μου και να με βρίζουν με τις απαντήσεις τους. Όχι όμως και να τσακώνονται μεταξύ τους απαντώντας ότι για καλαμάκι είναι το χρώμα της “ομαδάρας” τους και παγάκια η θύρα της. Υπάρχουν βέβαια και μικροδιαφορές στις απαντήσεις, αλλά με 90 διαφορετικές απαντήσεις και μεγάλο ποσοστό αθλητικές, δηλαδή **μώτο, μόνο το ποδόσφαιρο έχει στο μυαλό του ο Κυπραίος και ίσως μερικοί ελλαδίτες που απάντησαν;  Γιατί να κυριεύει την ζωή σας μια μανία για εχθρικότητα και αντιπαλότητα … Δεν λέω, και μένα μου αρέσει να ανταγωνίζομαι και να κερδίζω, να μαλλώνω και να λογομαχώ … αλλά έλεος. Τουλάχιστον ας αφήσουμε τους καβγάδες για το ποδόσφαιρο στο γήπεδο και εκτός ας συζητούμε λίγο πολυτισμένα.

ΚΑΙ ΔΙΕΡΩΤΌΜΕ, ΔΕΝ υπάρχουν άλλα χρώματα στο κόσμο εκτός από αυτό της ομάδας μου; Δεν θα φορέσω ένα χρώμα γιατί είναι του αιωνίου αντιπάλου, ενώ ένα άλλο είναι της ομάδας μου; Ξυπνάτε ΡΕ οι περισσότερες ομάδες είναι οικονομικοί οργανισμοί με σκοπό το κέρδος που η μισή τους ομάδα παίζεται αν έχει άτομα από την πατρίδα μας. Σκοπός να πουλήσουν εισιτήρια και αντικείμενα όπως φανέλες, καπέλα και αξεσουάρ και το κάνουν μέσω της αντιπαλότητας.

ΔΕΝ ΒΑΡΕΘΗΚΑΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να ακούτε για το “πόσα πόσα”, ή τις αισχρολογίες που μερικοί ονομάζουν συνθήματα; Ή τις απρέπειες εκτός γηπέδων και τους οργανωμένους καβγάδες από “οπαδούς”. Μάθεται να είστε οπαδοί του αθλήματος και όχι οπαδοί της φανέλας, γιατί οι φανέλες αλλάζουν και ακόμη και οι περισσότεροι που τις φορούν ή τις διευθύνουν δεν πιστεύουν στο ιδεώδες που προωθούν στον οπαδό. Μάθεται να είσαστε σκεπτόμενοι και οπαδοί, όχι όχλος και χούλιγκανς εντός και εκτός γηπέδων.

ΕΠΙΣΗΣ, ΔΕΣΤΕ ΠΟΥ μας κατάντησε η κατάσταση να μαλώνουμε μεταξύ μας. Μας οδήγησε να ζούμε σε μια μοιρασμένη πατρίδα, γιατί μαλώνουμε. Καλός ο διάλογος και οι πολλές διαφορετικές απόψεις, αλλά για τα άτομα που γνωρίζουν πως να τον κάνουν, όχι για τα άτομα που γνωρίζουν πως να φωνάζουν.

Το πιο μεγάλο ψέμα – Υπουργείο Εθνικής Αμύνης

ΤΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ  που μπορεί να πει μια κυβέρνηση είναι η ονομασία ενός υπουργείου σε Εθνική Άμυνα ή απλά άμυνας. Δεν μιλάω απλά για τα Κυπριακά δεδομένα ή για τα Ελληνικά, αλλά για όλο το κόσμο, όπως και την Αμερική με το Department of Defense ή οποιαδήποτε άλλη χώρα με παρόμοιο όνομα και χαρακτήρα.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΟΥΤΕ καν να διανοηθώ ότι ένα υπουργείο που ασχολείται με στρατό και όπλα μπορεί να “παράγει” και να προωθεί την άμυνα και όχι τον θάνατο. Από όποια σκοπιά και αν το δούμε το θέμα, ο θάνατος ενός ανθρώπου από τον άλλο είναι έγκλημα εκτός σε εξαιρετικές περιπτώσεις και όχι κατά βούληση. Όμως ένα υπουργείο που ως σκοπό έχει την εκπαίδευση ατόμων για τον χειρισμό θανατηφόρων εργαλείων, όπως όπλα, δεν μπορεί παρά να προσπαθεί να παράγει δολοφόνους ή έστω να προσπαθεί να το κάνει. Υπάρχουν δύο βασικοί παράγοντες που μπορώ να υποστηρίξω τα λεγόμενα μου. Πρώτο είναι η αντίθεση και δεύτερο η βία.

Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΤΗ λογική του στρατού. Θεωρούμε την ομάδα Α εώς επιτιθέμενη και την ομάδα Β ως αμυνόμενη. Η ομάδα Α επιτίθεται για κάποιο λόγο στην ομάδα Β. Τώρα, εάν ο σκοπός της ομάδας Β είναι η αποφυγή του θανάτου της ίδιας αλλά και μιας άλλης ομάδας Γ την οποία προστατεύει, έχουμε την ομάδα Β ως φύλακες της ζωής. Δεν είναι αντιφατικό η ομάδα Β η οποία “αμύνεται”, να χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους με την ανήθικη ομάδα Α η οποία επιτίθεται; Δηλαδή για να αποφύγουμε την αφαίρεση μιας ζωής από τις ομάδες Β και Γ “αναγκαζόμαστε” να πάρουμε τις ζωές όλων των μελών της ομάδας Α.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΒΙΑΣ, έρχεται από την πρωτοπόρο σε αυτά τα θέματα Αμερική. Όπου μπορούμε να δούμε ότι έχει τα μεγαλύτερα ποσοστά δολοφονιών από όλες τις πολιτισμένες χώρες. Επίσης, είναι η μόνη Δυτική χώρα που γνωρίζω η οποία έχει και εφαρμόζει την θανατική ποινή σε μεγάλο μέρος του εδάφους της και οι νόμοι περί οπλοκατοχής επιτρέπουν σχεδόν σε οποιοδήποτε να κατέχει επικίνδυνα όπλα. Με αυτό το τρόπο, η προώθηση στο κόσμο της ιδέας ότι ο θάνατος και τα όπλα είναι η λύση του προβλήματος της βίας, δημιουργεί ένα κλίμα αποδοχής της βίας γενικότερα στο πληθυσμό, όπου άτομα τα οποία θα μπορούσαν να βρουν μια άλλη λύση, κατανοούν ως λύση το θάνατο του άλλου (δολοφονία).

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ … Ο ΑΜΥΝΤΙΚΌΣ στρατός δεν υπάρχει. Είναι εργαλείο το οποίο απορροφά λεφτά από την κοινωνία για να ενισχύει την επιθετική της δύναμη, δημιουργόντας στους “αντιπάλους” της ένα κλίμα φόβου και προστασία στον εαυτό της μέσω του φόβου της επιθετικής της δύναμης και όχι της αμυντικής. Η αποδοχή ενός συστήματος βασισμένου στο στρατό και λιγότερο στη μόρφωση και την πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου είναι λάθος. Το να υπάρχει υποχρεωτική θητεία στο στρατό και ειδικά στα δεδομένα της Κύπρου, απλά μας ενισχύει το πνεύμα της αντιπαλότητας με τους τούρκους το οποίο ήδη υπάρχει, και να ενισχύει τη βία μέσα μας, αφού στο στρατό μαθαίνουμε τη βία ως λύση και δεχόμαστε πολλές μορφές βίας ειδικά ψυχολογική (φωνές, φυλακίσεις, αρνήσεις εξόδων, υποβαθμίσεις) αλλά και σωματική (υποχρεωτικές ασκήσεις, γυμνάσια, καθαρισμοί χώρων).

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ οπλίτες της εθνικής φρουράς, οι οποίοι ετοιμάζονται να ΧΑΣΟΥΝ 2 χρόνια από τη ζωή τους άσκοπα, εκεί που θα μπορούσαν να είναι χρήσιμοι πολίτες της Δημοκρατίας και να μορφώνονται ή να δουλεύουν , προσθέτοντας τόσο στο κοινωνικο-πολιτιστικό όσο και στο οικονομικό τομέα της χώρας μας. Ακόμη και η ανάγκη για ύπαρξη της εθνικής φρουράς, δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει για πάνω από 13 μήνες και αυτό για τις βασικές εκπαιδεύσεις … Θα ήθελα όμως κάποτε να προσθέσουν στην εκπαίδευση πραγματικές αμυντικές τακτικές για τους πολίτες που υποτίθεται πως οι εθνοφρουροί μας μπορεί να κληθούν κάποτε να προστατεύσουν, αλλά και για τον εαυτό τους …

Καλή θητεία και καλή αντοχή …