Η ανάγκη για παρέα στην σύγχρονη κοινωνία


ΣΗΜΕΡΑ, ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ πληρώσω τον λογαριασμό του ίντερνετ, και πρόλαβα για 10 λεπτά πριν κλείσουν να μου τον επανασυνδέσουν. Σκεπτόμενος 1.5 ώρα αργότερα, γιατί δεν το άφηνα για αύριο, γιατί δεν μπορούσα να διαβάσω ένα βιβλίο (αφού έχω ούτως ή άλλως διάβασμα), να δω κλασσικά τηλεόραση, ή να ακούσω λίγο ραδιόφωνο (πράγμα που κάνω τώρα αλλά διαδικτυακά, το ίδιο που θα μπορούσα να ακούσω και από το κινητό μου). Αυτό το περίεργο, να ενωθώ απλά στο facebook, να γράψω ένα status, να διαβάσω μια δύο γραμμές από άλλους, και να βάλω μια μουσική, από youtube ή ραδιόφωνο. Γιατί να έχω την ανάγκη του διαδικτύου;

ΓΙΑΤΊ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ άνοιγαν το ραδιόφωνο και αργότερα την τηλεόραση, πιο παλιά ένα βιβλίο ή και άλλα; Γιατί το διαδίκτυο δεν είναι απλά μέρος της ζωής μας αλλά η ζωή μας όλη (τουλάχιστον μεγάλου μέρους της νέας γενιάς;); Αυτές οι σκέψεις με οδήγησαν σε αυτό το post, μια διαδρομή στις σκέψεις μου, μια αυτοψυχολόγηση του εαυτού μου αλλά και των γύρο μου. Νομίζω πως για μένα, το να ζω εδώ και σχεδόν 3 χρόνια τις περισσότερες μέρες της βδομάδας σε ένα διαμέρισμα μόνος μου, με έσπρωξε όσο ποτέ στα κοινωνικά δίκτυα. Τα κοινωνικά δίκτυα, τα blogs, τα ηλεκτρονικά όλα … Όταν δεν θέλω να γνωρίσω ή να κάνω παρέα με τον γείτονα μου, όταν για διάφορους λόγους δεν μπορώ να βγώ με τους φίλους μου (πχ κούραση, απόσταση, δουλειές, διάβασμα ή άλλα που δεν μπορούν αυτοί να βγουν …) τότε το διαδίκτυο είναι μια λύση.

ΟΤΑΝ ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ από 20 χρόνια, οι οικογένειες ήταν σε ένα σπίτι και οι σπουδές η εξέρεση του κανόνα … τότε, οι οικογένειες μπορούσαν να μαζευτούν και να δουν τηλεόραση, να ακούσουν ραδιόφωνο, να διαβάσουν/πλέξουν/παίξουν/μιλήσουν … τουλάχιστον να είναι στον δικό τους κόσμο, αλλά στο ίδιο δωμάτιο, να κοινωνικοποιούντε τις βραδυνές μοναχικές για μας ώρες με κάποιο άλλο άτομο … Η κοινωνία μας σήμερα είναι μια κοινωνία ατομική, μια κοινωνία όπου ο καθένας είναι στο δικό του διαμέρισμα, στο δικό του δωμάτιο, στο δικό του χώρο, αλλά και με ένα τόσο περίεργο πρόγραμμα που την οικογένεια του δεν την βλέπει … Το γνωρίζω από τον εαυτό μου, όπου ο πατέρας μου λείπει από τις 5 το πρωί μέχρι το απόγευμα, για να έρθει και να κοιμάται στον καναπέ από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 12, εκτός και αν έχει να βγεί … Η μητέρα μου με τη δουλειά και το σπίτι, είτε πρωινή είτε απογευματινή, τα αδέρφια μου με τα ιδιέτερα και το σχολείο, τα παιχνίδια στο σχολείο αλλά και τις προπονήσεις, αλλά και το διάβασμα (κάπου κάπου), ενώ ο 17άρης αδερφός μου όταν δεν κάνει τα άλλα που κάνουν και οι μικροί να βγαίνει στα cafe με τους άλλους, ενώ εγώ ακόμη και όταν πάω σπίτι το σαββατοκύριακο, πρωί και μεσημέρι να κοιμάμε, απόγευμα στον υπολογιστή παιχνίδια και διάβασμα, ενώ την νύχτα έξοδο … Λίγο πολύ οι οικογένειες την σήμερον ημέρα μοιάζουν … Δεν βλέπουμε ο ένας τον άλλο … δεν κοινωνικοποιούμαστε με την οικογένεια, έχουμε από πολύ μικροί την δική μας προσωπική ζωή, τη ζωή που πολύ δύσκολα ενώνεται με τους άλλους …

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟ της ανταγωνιστικότητας, της γνώσης και του γενικότερου τρόπου που λειτουργεί η κοινωνία μας, το διάβασμα ή η δουλειά μας εμποδίζει να βλέπουμε τόσο τους κοντινούς όσο και τους υπόλοιπους ανθρώπους της ζωής μας. Αυτό μας δημιουργεί όπως ανάφερα και πιο πάνω μια πιο ατομική ζωή, μια ζωή που περιστρέφεται γύρο σε εμάς και τις δουλειές ή τα διαβάσματα μας … Με τη σειρά του, αυτό ευνοεί την ανάπτυξη διαφόρων πτυχών της διαδικτυακής κοινωνικότητας, ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες ή τις ώρες διαβάσματος, πανεπιστημίου και δουλειάς, όπου μια δόση ελεγχόμενης κοινωνικοποίησης, μιας κοινωνικοποίησης που προσφέρουν τα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία μας προσφέρουν κοινωνικοποίηση για όσο ελάχιστη ώρα, ή πολλή ή διακεκομμένη χρειαζόμαστε και έχουμε χρόνο να πάρουμε.

ΜΙΑ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, μια κοινωνία που χάσαμε την επαφή και προσπαθούμε να την επανακτήσουμε με τον ναρκισσισμό του κοινωνικού δικτύου, με τα τιτιβίσματα του twitter, ή τις φωτογραφίες του facebook, ή τις ιστοσελίδες του myspace/hi5 … Το άγχος, ο ανταγωνισμός, η εξέλιξη, οι τόσες πληροφορίες, η απόσταση, η καθημερινή κούραση … Όλα αυτά και άλλα πολλά μας οδήγησαν εδώ που είμαστε!

 

Υ.Σ. Αφιερωμένο στους ξενιτεμένους φίλους μου!

Υ.Σ.(2) Περιμένω τις απόψεις σας περί του θέματος, θα ήθελα να ήξερα και τι σκέφτονται άλλοι περί του θέματος

Υ.Σ. (3) Τυχεροί όσοι έχουν ένα άλλο άνθρωπο να μοιράζονται τις μοναχικές τους νύχτες, ένα άνθρωπο να αγκαλιάζουν όταν τα φώτα κλείνουν, αλλά πάντα να θυμούνται ότι πρέπει να υποχωρούν και οι δύο πλευρές, έτσι ώστε να κρατήσουν για πάντα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s