Τι απέγινε η Κυπριακή Φιλοξενία;


ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΥΟ μέρες, απέκτησα δουλειά. Είμαι ένας από αυτούς του ενοχλητικούς που σας χτυπούν την πόρτα για να σας ζητήσουν την συμμετοχή σας σε μια έρευνα. Εδώ και δύο μέρες, έχω περπατήσει περίπου 4 ώρες χτυπώντας κουδούνια και δικαιολογημένα για άτομα πολύ μεγάλης ηλικίας που δεν ταίριαζαν στο δείγμα, δηλαδή δεν είχαν παιδιά μικρής ηλικίας (9-16), από τους υπόλοιπους, οι περισσότεροι ήταν πιο έτοιμοι από ποτέ να πουν το ΟΧΙ. Όχι όμως το μεγαλόπνοο ελληνικόν ΟΧΙ στους Γερμανούς, αλλά σε ένα φοιτητή που προσπαθούσε να κάνει τη δουλειά του.

ΝΑΙ ΞΕΡΩ, ΕΙΝΑΙ πολύ ενοχλητικό να σου χτυπούν την πόρτα ή το τηλέφωνο όλη μέρα για έρευνες. Αλλά, όχι και να είσαι έτοιμος να κλείσεις το τηλέφωνο και να βλέπεις τον άλλο με καχυποψία σαν … “Τι θέλει τούτος τωρά που τη ζωή μου, εν μπορεί να με αφήκει ήσυχο/η;”.

ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ, ΟΣΟ ενοχλητικές και αν είναι, αποτελούν το βασικό τρόπο καλλιτέρευσης του βιωτικού επιπέδου καθώς και των προϊόντων και των υπηρεσιών που μας παρέχονται. Δίνοντας ο καθένας μας λίγο χρόνο, βοηθούμε τους, κατά τα άλλα συμφεροντολόγους, να δημιουργήσουν κάτι που θα τους αποφέρει περισσότερα χρήματα, αλλά επειδή αρέσει σε εμάς. Η συγκεκριμένη έρευνα, που κατάφερα να βρώ ένα άτομο μέσα σε αμέτρητα χτυπήματα πόρτας για να απαντήσει και να δεχτεί να συμμετάσχει (αν και πάνω από μισή ώρα), ήταν για την ασφάλεια των παιδιών στο διαδίκτυο. Βέβαια, εντάξει, περισσότεροι που έβρισκα ήταν ηλικιωμένοι ή απλά δεν είχαν παιδιά αυτής της ηλικίας και ελάχιστοι που είχαν.

ΑΛΛΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΑΥΤΟ το ΜΗ αντιπροσωπευτικό δείγμα των 30-50 χρόνων ατόμων να είναι τόσο αρνητικοί; Όπως μου λέει η μητέρα μου, ναι είμαστε όλοι κουρασμένοι και βλέπουμε αρνητικά τις κερδοσκοπικές εταιρείες έρευνας. Υποτίθεται όμως ότι είμαστε … ή έστω είμασταν ένα φιλόξενο νησί (τουλάχιστον κάποιοι ήταν και μάλιστα πολύ φιλόξενοι). Τα τελευταία χρόνια όμως, βλέπω μια τάση στο να μισούμε τους ξένους για διάφορους λόγους, να μισούμε τους δικούς μας για το συμφέρον μας και να είμαστε διστακτικοί ακόμη και να ανοίξουμε την πόρτα.

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟ τουρισμό, αντί να βρίσκουμε τρόπους να φέρνουμε τουρίστες που είναι ο βασικός πλουτοπαραγωγικός παράγοντας του νησιού, απλά αυξάνουμε τις τιμές και προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε το “βλάκα” τουρίστα που ήρθε να πληρώσει τη σχιεφταλιά σαν ολόκληρο σχίρο τζιαι τις θάλασσες με τα μπουκκαλλούδκια τζιαι τα ποτσίαρα σαν χρυσόσκονη. Για να μεν πω το νερό του Τζίκκου (Κύκκου), του Αη Νικόλα τζιαι του Αγρού ή ότι άλλο ποτσούδιν κυκλοφορά στην αγορά να το πουλούν που 2 ευρώ το πιο λίο ως 4-5 τζιαι εν ξέρω τζιαι εγώ.

ΜΗΠΩΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ η καλοσύνη έχει χαθεί γιατί εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε αρκετή; Μήπως είναι ώρα για αλλαγή, η υπερπροστατευτικότητα μας μας έχει κάνει ξενοφοβικούς και φοβιτσιάρηδες, συμφεροντολούγους και παλαιολάτρες; Η πόλη που μαζεύει εκατοντάδες ανθρώπους σε λίγες γειτονιές, μας έχει κάνει να εμπιστευόμαστε λιγότερους και από ότι το χωριουδάκι με τους 5-6 σε κάθε γειτονιά. Ένας σοφός άνθρωπος είπε, πως “Ποτέ τα σπίτια μας δεν ήταν πιο κοντά και οι καρδιές μας πιο μακριά”, επειδή δεν θυμάμαι ποιος το είπε, αν το γνωρίζει κανείς, ας το αφήσει σαν comment.

One response to “Τι απέγινε η Κυπριακή Φιλοξενία;

  1. “Ποτέ τα σπίτια μας δεν ήταν πιο κοντά και οι καρδιές μας πιο μακριά”.

    Το έχει γράψει ο Αντώνης Σαμαράκης σε ένα από τα διηγήματα του. Δεν θυμάμαι τον τίτλο του διηγήματος αλλά το βιβλίο ήταν το “Ζητείται Ελπίς”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s